LONDYŃSKA RADA

Lon­dyńska Rada mogła odtąd wpływać na cały ruch związkowy i de­cydować o jego polityce. Przyjmując antystrajkowy w swej istocie program ruchu związkowego, „junta” zwalczała co radykalniejsze tendencje i inicjatywy w związkach zawodowych; uznawała też prawo przedsiębiorców do lokautów. Nic więc dziwnego, że bada­jąca lojalność związków zawodowych komisja królewska zaleciła ich zalegalizowanie pod warunkiem, że nie dopuszczą się one naruszenia zawartych umów, wyrzekną się prawa do strajków i walki z łami­strajkami.Po kontrowersjach pomiędzy „juntą” a radykalnym odłamem ruchu związkowego, pod przywództwem G. Pottera, doszło w 1868 r. do zwołania konferencji w Manchesterze, na której 34 delegatów związków zawodowych powołało do życia centralę związkową — Kongres Związków Zawodowych (Trades Union Congress, TUC). W ówczesnym stadium rozwoju ruchu związkowego zjazdy delega­tów TUC, odbywające się od tej pory co roku, koncentrowały.

Cześć, tu Róża! Witam Cię na moim rozkwitającym blogu poświęconym technice. Podzielę się z Tobą wskazówkami, wiedzą i informacjami jakie posiadam w tym temacie! Mam nadzieję, że się nie zawiedziesz!